Het zal niemand zijn ontgaan; Marco Borsato bevindt zich momenteel op z’n minst in een benauwde situatie. Daar is genoeg over gepraat en dat vonden ze gisterenavond in Cinemec Ede ook, bij de vertoning van The Silent Army, de Nederlandse inzending voor dé Oscars. Alle vragen omtrent The Entertainment Group zouden dan ook direct worden geboycot. Het ging om de film en dáárvoor zou Marco naar CineMec komen: om alle vragen te beantwoorden over de internationale versie van Wit Licht. Én voor een warm bad. Een heel warm bad. Gisterenavond was Marco Borsato méér dan slechts een schaduw in het witte licht…

Met een treffend citaat van Bonhoeffer werd The Silent Army beëindigd. Ik herkende dezelfde stilte als na Wit Licht. Dezelfde doodse stilte, waarin iedereen datgene wat hij of zij zojuist heeft gezien probeert te verwerken. Een stilte waarin iedereen even vergeet dat Marco Borsato, hoofdrolspeler in de film, zelf ook in de zaal zit. Totdat de lichten aangaan, cameraploegen en fotografen binnenkomen en Marco aan het woord wordt gelaten. Er wordt gepraat over de film en iedereen lijkt zich te houden aan de vraag om toch alsjeblieft niét over het gebeuren rondom The Entertainment Group te praten. Iedereen, behalve Marco zelf…

Hij kon er om lachen. Gelukkig. De afgelopen dagen zijn geen dagen geweest waar een artiest beter van wordt en dat was dan ook aan hem te zien. Maar hij was er wel en leek voor even geen behoefte te hebben aan rust. Terwijl Marco de grote zaal van CineMec uitliep, het gekkenhuis des fans tegemoet, bekommerde broer Armando zich snel over de zojuist gekregen bos bloemen.

En toen begon het. Het had niet gehoeven, maar hij deed het. Over iets wat je in een paar seconden kan lopen, deed Marco een half uur. Hij nam cadeautjes in ontvangst, begroette de grote hoeveelheid fans zo persoonlijk mogelijk (sommigen zelfs bij naam), maar bleef bovenal vriendelijk als hem voor de zoveelste keer (en geloof me als ik zeg dat niemand dat bij heeft kunnen houden) werd gevraagd om op de foto te gaan. In alle hectiek nam hij de tijd voor degenen die achter hem staan en zullen blijven staan. Een ontzettend warm bad voor een man die dat – ook al vind hij van niet – toch wel even nodig had.

En daar in Cinemec kwamen twee mensen elkaar tegen. Twee mensen die om twee totaal verschillende redenen toch eenzelfde bizarre week achter de boeg hadden. Een week waarin rust ver te zoeken was en ieder zijn best deed om te redden wat er nog te redden viel. Twee mensen die elkaar ontmoetten in een gekkenhuis dat aardig in de buurt kwam van de manier waarop zij de afgelopen week hebben beleefd. Zó anders, maar toch zó hetzelfde…

Hij komt er weer bovenop, ja. En hoe.