…maar ik beloof het: dat wordt helemaal goedgemaakt. Momenteel ben ik druk met het maken van tentamens, maar ook met het voorbereiden van de nieuwe blog (zie de countdown hierboven) en het bedenken van ideeën die soms onuitvoerbaar lijken te zijn. Lijken te zijn… er staat een mooie periode voor de deur en ik sta te popelen om die deur wagenwijd open te gooien. To be continued – maar niet hier.
(Wees gerust: je komt vanzelf op mijn nieuwe blog terecht…)
Another turning point,
a fork stuck in the road.
Time grabs you by the wrist,
directs you where to go.
So make the best of this test
and don’t ask why:
it’s not a question,
but a lesson learned in time.
It’s something unpredictable,
but in the end it’s right.
I hope you had the time of your life.
So take the photographs
and still frames in your mind.
Hang it on a shelf of
good health and good time.
Tattoos of memories
and dead skin on trial:
for what it’s worth -
it was worth all the while.
It’s something unpredictable,
but in the end it’s right.
I hope you had the time of your life.
It’s something unpredictable,
but in the end it’s right.
I hope you’ll have the time of your life.*
*Green Day – Good riddance
Was U er bij dit jaar?
Hebt U alles gezien,
gehoord, gevoeld
zoals wij deden?
Waar was U dan?
Waarom leek U niet
de God te zijn
die deze wereld zo nodig had?
En toch was U daar,
hebt U gebeden verhoord
om ruimte vrij te maken
voor nieuwe gebeden.
Een jaarverslag schrijven. Het is nooit een makkelijk karwei geweest, maar deze keer heb ik werkelijk geen idee hoe ik het afgelopen jaar moet omschrijven. ‘Een achtbaan’, ja… dat komt misschien nog wel het dichtst in de buurt. Een achtbaan van alle facetten van het leven, die in razend tempo op me afkwamen. En nu moet ik gaan vertellen wat er allemaal is gebeurd… ik weet het niet. Ik weet het niet.
Ik wil een jaaroverzicht maken. Ik wil het uitje naar Maas- tricht verder uitwerken. Ik wil in kunnen vallen voor collega’s. Ik wil een fotoselectie maken. Ik wil afspreken met vrienden die ik al weer veel te lang niet heb gezien. Ik wil mijn best doen voor school. Ik wil uit het nieuwe songbook van Guus Meeuwis spelen. Ik wil mijn vader schaakmat zetten. Ik wil de terugkeer van Koning Winter in de gaten houden. Ik wil de gitaar stemmen en er fatsoenlijk geluid uit proberen te laten komen. Ik wil na kunnen genieten van de mooie dingen die veel te snel voorbij zijn gegaan. Ik wil kunnen schrijven zoals deze avond. Maar bovenal wil ik daar de tijd voor hebben…
Ik wil, ik wil, ik wil. Ja, ik wil. Wat zijn wij mensen toch druk. Je zou je bijna, ja je zou je bijna af gaan vragen of het wel goed is. Als je daar de tijd voor zou hebben… juist.
Er zijn soms van die dingen die er maar niet van lijken te komen. Laat één van die dingen nou eens een film zijn. Een film die onverwachts een ware kaskraker blijkt te zijn en alleen maar positieve recensies lijkt te ontvangen… dat is Komt een vrouw bij de dokter. En ooit, ja echt: ooit komt er een tijd waarop ook ik ‘m ga zien. Al zijn er soms van die momenten waarop je daarover gaat lopen twijfelen…
Drie maanden lang heb ik de vrijheid genoten die hij mij gaf. Ik kon gaan en staan waar ik wilde en wanneer ik dat wilde. En toch ben ik niet veel verder gekomen dan een oud, klein stadje onder de rook van de hanzestad Zwolle. Daar moest, vier dagen vòòrdat mijn OV-studentenkaart vervangen zou worden door de OV-chipkaart, dan ook nodig verandering in komen – en daarom leidde de zwanendans der OV-studenten- kaart mij vandaag naar de stad van de Zwaan: Rotterdam.
En dat allemaal niet zonder reden…
De eerste dag is altijd het ergst. ‘Niemand had het verwacht’, iedereen schuift de schuld op een ander en zo zakken we langzaam maar zeker alleen maar verder en verder weg in dat wat ook mij gisteren overal en nergens naartoe heeft gebracht: sneeuw, het witte goud.
…eens zien hoeveel hartenpijn het mij deze keer gaat geven.
